บุพการี คำศัพท์ภาษาไทย ภาษาจีน父母 คำอ่าน [fù mǔ] 0 0 บุพการี หมายถึง? พจนานุกรมไทย บุพการี หมายถึง: น. ผู้ที่ทําอุปการะมาก่อน เช่น บิดามารดาเป็นบุพการีของบุตรธิดา. (ป. ปุพฺพการี); (กฎ) ญาติทางสาโลหิตโดยตรงขึ้นไป ได้แก่ บิดามารดา ปู่ย่า ตายาย ทวด. ดูทั้งหมด ภาพประกอบบุพการี